صحو در لغت به معنى هوشيارى است . صحو و سكر دو صفت‌اند در بنده ؛ و پيوسته بنده از خداى خود محجوب است تا اوصاف وى فانى گردد . صدر يعنى سينه ؛ و در اصطلاح ، روح آدمى را گويند . صراط پلى است كه در روز حشر ، خلق بايد از آن بگذرند و به رضوان وارد شوند . صعق ( صعقه ) آن است كه آدمى از صداى شديد رعد ، بىهوش شود . در اصطلاح اهل معنى ، فناى در حق است در مقام تجلّى ذاتى . صفا در لغت ، زلالى و پاكى است و در اصطلاح عرفا ، پاكى طبع از زنگار كدورت و رذايل است . نيز مكانى است در مكّه كه طى فاصلهء اين مكان تا « مروه » ( مكان ديگرى در مكّه ) را - كه از فرائض ايّام حجّ است - « سعى » مىنامند . نيز - مروه صومعه عبادتگاه راهبان است و در اصطلاح ، مقام تفرّد و تجرّد از ما سوى اللّه است . طوبى نام درختى است در بهشت . در اصطلاح ، « مقام طوبى » مقام انس به خداى تعالى است . طور طور سينا يا طور سينين ، كه كوه بيت المقدّس نيز ناميده مىشود و در فلسطين واقع است . خداوند در اين كوه بر موسى ( ع ) تجلّى كرد . نيز كنايه از سينه‌اى است كه به اسلام گشوده شود . ظلمت‌آباد كنايه از عالم سفلى و جهان طبيعت است . ظلمات يعنى تاريكىها ( جمع ظلمت ) . گفته‌اند : مقصود از آن ، دنياست كه تاريك و ظلمانى است . ظهور بروز و نمود چيزى را ظهور آن گويند و ظهور حق يعنى تجلّى آن .